جناب بنام.قلم تند روزگار رو کی نرم می کنه؟قلم تند توهین های ایشون رو کی کم می کنه؟کی می خواد مرهم دردهای کوچیک و بزرگ من بشه و تقاص عصبانیت های من رو پس بده؟کی دیه ی مرگ سلول های عصبیه من رو می ده؟چه توهینی بزرگ تر از این که سر کلاس بشینی و استاد هر طوری بخواد باهات حرف بزنه و هر حرفی رو بخواد راحت به زبون میاره.جالبتر لبخند هاو خنده های دانشجوهاییه که واقعا من نمی دونم چی به سرشون اومده.انگار همه مسخ شدن.هیچ کس هیچی نمی گه، همه سر کلاسش شاد هستند.هر چی می گه فقط گوش می دن.لام تا کام حرف نمی زنن.دانشجوهای سراسر کشور دارن می رن زندان اما ما چی؟ماها دنبال چی هستیم؟پدر و مادر هایی که بچه هاشون رو بی خبر بازداشت می کنن و اونا هیچ خبری ندارن و فقط بعد از چند روز خبر میاد ایشون بازداشت هستند و با چند میلیون وثیقه بیایید و آزادشون کنید.اونا چه فرقی با ما دارن؟از نظر علمی هم اگر منطقی باشیم در جایگاهی بهتر از ما قرار دارن.چون به هر حال حداقل خود من هیچ وقت بین دانشگاه تهران و امیر کبیر و بهشتی اینجا رو انتخاب نمی کردم.حالا چرا دارم این حرفا رو می زنم؟چون اون نوشته آبی بود سرد به سر و صورت من.حداقل عقده هام رو خالی کردم.برای اینکه سرنوشت من رو یک نفر گرفته دستش و عین خیالشم نیست.من هر آن احتمال داره زندگیم سر همون چند واحد به هم بریزه.بارها حقم رو خوردن و یک آبم روش.

می دونی چی می گم؟یکی از دوستای من سه تا از درس های تخصصیش رو افتاد.اما ترم بعد دیدمش يك شلوار پوشیده و پالتوش رو انداخته روی دستش و می خنده و می گه همه رو قبول شدم.نمره ی هشت تبدیل میشه به شانزده،نمره ی هفتش میشه هفده.من چی؟استادم لج کرده داده نه و نیم.می گم هیچی از این دانشگاه نمی خوام اما ورقه ام رو بهم نشون بدین.برام نقش بازی می کنن.فیلم می ذارن برام.بنام! می دونی نمره اگر تایید آموزش بشه یعنی چی؟اون دوستم هر سه درس رو که تاییدآموزش بود ده نمره افزایش داد.دارم می سوزم.حس می کنی؟به کی بگم این حرفام رو؟به کارفرما بگم من اگر معدلم دوازده شده چون استاد معارف بهم ده داد؟بگم استاد اقتصادم از ریختم خوشش نیومد؟تو همایشم مطرح کردم می گن درس بخون.اگه درس بخونی کارت به اینجا نمی کشه.حالا من کودن،من تنبل.اما درد من اينه كه چرا عده ايي ديگه كه مشابه من هستند وضعشون بهتر من نيست؟چرا مدير گروهمون بايد به اون دوست دانشجو بگه اگر از اول من رو خبر مي كردي تمام ترم ها معدلت رو روي هفده نگه مي داشتم؟

زورش اينه همه حق به جانب هستند.همه حق رو مي گن الا من.فقط ياد گرفتيم تا اومدي حقت رو مطالبه كنيم بگن صلوات بفرست.كيا مي گن؟همونايي كه مي دونن اگر اعتراض كنن نمره هاشون كم ميشه.تمام مردم ما خودخواه هستند.تك تكشون.پس خيالتون راحت از ماست كه بر ماست.

|+| نوشته شده توسط هیچ کس در یکشنبه پنجم اسفند 1386 و ساعت 14:14  

  RSS